فصل و حس

فصل خوبیست؛

باد سردی ؛می وزد از تَفِ روز

گاهگاهی؛سرخوش از ته مانده ی یکرایحه یاس

و چه خوب است؛ که بیاندیشیم؛مِهردر راه است؛مهربانی هم هست

داشتم فکر می کردم

که بیاییم ، متــــــــعـــــهّدباشیم

و شهریورِ خود را؛بسپاریم به مهر

و بیاییم بگوییم به یکدیگر"حس" جایِ ادا کردن کجواژه ی "هیس!"

و بدانیم که مِهر؛نوروزِ عواطف همهست

دوستی دارم؛ زاده از این فصل است

حرفهایش ؛ برگ هایت را؛به طلاییشدن از شدت حس میخوانَد

من به این پی بردم

فصل آدمها؛ نقطه ی عطفِ تفاوتهااست

گاه آدمها،

مثل من از شدتِ زاویّه ی خورشیدیِشهریور تُند ؛

گاه از لطفِ صمیمیتِ دلچسبِ هوا درشبِ پاییزی؛نــــاب

و کسانی هستند؛ بودنشان ؛ پنجره ایرو به ایوانِ اقاقی ها باز

و چه باید که محبّت ورزید

رو به آدمهایی؛ که در فصلِفروپاشیِ احساس ؛ نفسهایِ زمستان دارند!

من می دانم

آفرینش چیزی دارد؛

چیدنش اسان است

باید از شاخه ی عشق؛فراتر هم رفت

عشق؛برایم چیزیست

شکل یک توت فرنگی؛ روی یک شاخه یدور

گاه، باید که نچید

و تماشاچیِ رویایِ نچیدنها بود

و از آن دور؛ به نزدیکیِ یک حس برخورد؛

گاهی آدم در فکر؛ می رود از طرح صنوبر بالا؛

و به تسخیرِ زمان؛ دست میخواهدبُرد

و از آن دور؛ علف خواهد دید؛ رستنیهای نه چندان سر سبز

بوته ای خواهد دید، که از آغازشکوفاییِ یک لحظه کمی دیرتر است

فکر می کردم؛ منطقِ تابشِ خورشیدکجاست؟!

و چرا ؛ علفِ پایین دست؛ از حرارتدور است؟!

و چرا سرو؛ برگِ پهناورِ خود را ؛به سپیدارِ کنارش بخشید؟!

عشق؛ گاهی؛

چشیدن نیست،

چشاندن زیبــــاست

**دوقدم مانده به عشق**...