**دوقدم مانده به عشق**

استکانم پُر از آلایشِ چای؛دَمِ صبح استکبک همسایه که در بطنِ قفس زندانیست؛می خوانَدخاک از سطحِ لبِ طاقچه پیداستعلف از گوشه ی سجاده ی بی حاصل من می رویَدپای من لخت؛ سطحِ بی رنگِ تنِ کاشی؛ سردگاهی از گوشه ی افکارم میچکد آبگاهی ؛نوکِ انگشتِ تخیّل خیس از فهمِ تراویدنِ باران در باغعطرِ آغوشِ صمیمیتِ مادر پیداستمن نگاهم پی سنجاقکِ آهسته ی آرام در آبفکرهایم پرواز می کند از نقطه ی آغازِ خیالمی رود دشت به دشتمی رود کوه به کوهمی نشیند لبِ یک حوض؛که در آن؛زنی از رختِ حقیقت می شویَد رنگمی نشیند لبِ یک بام؛که...

ادامه مطلب